Daniel, aftur

Sælla minninga sóttum við Daniel aftur heim, rétt fyrir jólin. Vissulega komin kreppa á Íslandi en góður vinur í borginni hafði rækið tilefni til að halda upp á, hann heimtaði Daniel. Við létum ekki á okkur standa, mögulega síðasta stóra veitingahúsamáltíðin næstu árin.

Smakkseðillinn með víni gaf ekkert eftir. Kannski helst steikin sem ekki stóð upp úr enda of góðu vanur frá Peter Luger. Daniel staðurinn er ekkert síðri eftir breytingar á innréttingum síðan farið var síðast, öðruvísi. Minna 1980 power dinner, meira 2008 hvítt, lok góðærisins. Daniel verður aldrei kreppustaður, fyrr fer hann á hausinn.

Maturinn, vínin, þjónustan, andrúmsloftið, allt til fyrirmyndar. Færi hvenær sem er aftur, ef einhver annar borgar.

WD 50

WD 50 er veitingastaður Wylie Dufresne á lower east side á Manhattan. Staðurinn sjálfur ber ekki mikið yfir sér, enginn sérstakur "glamúr" aðeins einfaldur veitingastaður með óvenjulega stóru eldhúsi. Því það er þar sem staðurinn er, það er það sem skiptir máli. Maturinn.

Wylie og her hans töfra fram gríðarlega bragðgóðan en undarlegan mat. Undarlegan í þeim skilningi að matargerð þar er langt frá því að vera hefðbundin. Wylie er nefnilega forsprakki og undrabarn í notkun "alternative" aðferða við matreiðslu, ófeiminn við að framkalla bæði í útliti og bragði eitthvað allt annað en vaninn er. Liquid nitrogen og yfirsuðuvélar eru þar staðalbúnaður.

Vel þess virði að prófa, langar aftur, fljótt.

BOG, Billyburg

BOG á að standa fyrir brick oven gallery. Sumsé pizzastaður. Snæddum blautar flatbökur með takmörkuðu áleggi í gærkvöld. Hennar var bragðbetri, meira bragð en hans, hennar var með ferskum mozarella og basil meðan hans var með ítalskri pylsu og sveppum. Undarlegt þótti honum að pylsan yrði svona bragðlaus. Samt ágætt en varla að gera sér ferð þangað aftur.

Allt bliknar í samanburði við Daniel. Hvenær ætli við förum aftur þangað?

Juliette, B-burg

Franskur staður í hverfinu. Ágætur, ekkert magnaður á einn eða neinn hátt. Brönsj kannski gott þarna. Segjum ekki meir.

DoKeiBi, B-burg

Kóreskt grill. Einfaldara innréttingar og sæmilega hallærislegur stíll á öllu, einkar viðeigandi fyrir kóreskt grill. Grill í hverju borði, álegg pantað, sjálfgrillað, ódýr bjór. Alveg eins og þetta á að vera. Starfsfólk næstum allt frá Kóreu, allir nema skrítan stelpan í Iron Maiden bolnum.

Alveg til í að fara aftur með hóp sem er í þannig stemmingu.

PT, B-burg

Ítalskur á föstudagskvöldi. Þjónar með hreim, hefðu alveg getað verið ítalskir. Matur góður, lýsing skemmtileg, stemming og tónlist fín. Hræðilegir barstólar bara til að sitja á. HRÆÐILEGIR. Ef ég fer aftur verður að muna að taka verkjalyf vegna baks áður en haldið er í matinn. Góður matur samt.

Avec, Chicago

Chicago. Veðrið í gær var ekki eins slæmt og það hafði verið undanfarna daga. Ákvað ég því að rölta úr vinnunni yfir í það sem þeira kalla "meatpacking district". Hugmyndin var að skoða aðeins hverfið og snæða svo á Avec. Hafði reynt að fara þangað áður með frúnni en biðin eftir borði of löng. 

Avec er lítill veitingastaður í ílöngu rými alklæddu viðarpanil. Kemur ótrúlega smekklega út. Smart staður mjög. Þá hefur hann fengið á sig orðspor fyrir að vera veitingastaður þar sem aðrir kokkar koma til að borða. Ég varð að fara og prófa.

Mætti á miðvikudagskvöldi á tíma sem íslenskir veitingastaðir hefðu ekki verið búnir að opna, þ.e. um klukkan hálf fimm. Þá var staðurinn búinn að vera opinn í klukkustund og þegar setið og snætt á þremur af fáum borðum. Staðurinn tekur ekki nema um fimtíu í sæti og þá meðtalin þau sem eru upp við langan stál barinn sem liggur eftir endilöngum staðnum. 

Pantaði chorizzio fylltar og beikonvafðar döðlur í forrétt. Fyrir minn smekk kom á óvart hversu gróphökkuð chorrizzoin var, hversu mikið kjöt var í þeim, hversu stórir bitarnir voru, og full mikið eldaðir. En bragðið var gott og nýbakað brauðið sem kom með alveg ljómandi. Þá kom focaccia (hvernig sem það er stafað) með spænskum osti og truffluolíu. Góð en samt svoldið meðlæti. Væri fínn hliðardiskur með döðlunum en ekki á eftir hvor öðru. Í eftirrétt fékk ég heimagert súkkulaði (þunnar plötur) með espresso. Kaffið var frábært og einfalt súkkulaðið vel gert. Með var drukkið rautt frá Andalúsíu. Staðurinn blandar saman spænskum og frönskum áhrifum vel. Stemmingin þar er góð.

Í heild litið; vel til í að fara aftur. Þetta var allt gott og verðið hóflegt. Einfaldlega strangari í orðum mínum þar sem orðspor staðarins gengur allt út á matinn. Maturinn er góður en ekki framúrskarandi.

Gibson´s, Chicago

Kjötgæðingar borgarinnar hafa komið saman og gefið álit sigg á hinum fjölmörgu steikarstöðum sem er að finna í Chicago. Saman í fyrsta sæti urðu tveir staðir, annarsvegar Morton´s og hinsvegar Gibson´s. Gamaldags en sígild amerísk steikarveitingahús. Hafði áður þó nokkrum sinnum snætt á Morton´s í New York þannig að Gibson´s varð fyrir valinu.

Gibson´s er smekklega útlítandi, vel þjónað og vel staðsett veitingahús. Steikurnar stórar og valdar hráar af kjötbakka. En ég er væntanlega orðinn of góðu vanur. Bý svo gott sem við hlið Peter Luger í Brooklyn, og vissulega er hann bestur. Allavega í Ameríku. 

Chicagobitinn (er raunverulega kallaður það) sem ég fékk á Gibson´s var ekki nægjanlega skemmtilega fitudreifður og steikingin ekkert yfirbuurðar heldur. Bakaða kartaflan sem kom með var öðru nær, hún var framúrskarandi. Pantaði súkkulaðifrauðkökku í desert ásamt tvöföldum espresso. Fannst auglýst verð á súkkulaðifrauðkökunni í ríflegra lagi svona fyrirfram en það ódýrasta sem innihélt súkkulaði. Þjóninn varaði við að sneiðin væri ríkuleg, en hvað var hægt að gera, súkkulaði skal það vera eftir steik. "Sneiðin" kom - ó mæ ó mæ - þetta fjall af súkkulaðifrauði og heitri súkkulaðisósu var á stærð við körfubolta. Þjóninn skar sneið af "sneiðinni" og rétti mér á disk. Þá sá ekkert á upprunalegu sneiðinni. Náði með herkjum að klára það er mér hafði verið skammtað og tók því "sneiðina" mína með mér heim í boxi. Flutningakassa réttarasagt.

Tokyo Lunch Box, Chicago

Kominn, störf hafin við annan dómstól og því nauðsynlegt að skreppa í "lönsj". Tokyo Lunch Box er lítill japanskur staður í miðborg Chicago. Stappfullur af japönskum viðskiptamönnum í hádeiginu, sem er alltaf góðs viti.

Snæddi Udon núðlur og kaliforniarúllur. Nokkuð gott og kostaði ca. 500 ikr.

The View, Lake Placid

Skruppum á skíði og þurftum auðvitað að borða. Útsýnið eins og staðurinn útleggst væntanlega á hinu ylkæra er staður sem ber nafn með réttu. Horfir yfir bakka Mirror Lake (systur vatn Lake Placid, NY) og fjallstinda þar í kring, í Adrondiack. 

Staðurinn er fine dining og farið var alla leið. Maturinn var góður, sérstaklega aðal og eftirréttir. Í aðal fékk ég steik en förunautur hörpuskel, bæði mjög gott. Vel þess virði, verð í sveitinni ekkert mikið lægra en á Manhattan en við máttum vel við þessu og nutum vel, gæti rétt eins hugsað mér að fara aftur. Væntanlega einhver besti veitingastaður á  þessum slóðum.

Livorno, B-burg

Við erum komin aftur á heimaslóðir. Nýjasti staðurinn í hverfinu var prufaður í gærkvöld, svo nýr að ekki er komið vínveitingaleyfi og varla búið að leggja á borð þegar við mættum. Ítalskur staður er sagt.

Átum eins og við gátum en maturinn var ekkert spes, næstum vondur. Hugmyndin að baki ekkert slæm, bara útfærslan. Hráskinku bakki pantaður í forrétt, þurrar undarleg samblanda og brauð sem með kom var slæmt. Minnumst ekki einu sinni að kex draslið sem kom á undan forréttinum sem amuse. Aðal tók ég flatböku, nei takk, ekki aftur. Aðrir fóru í lambalegg, risa stór of soðinn og bragðlaus og enn annar réttur var fettutcini pasta sem var aðeins meira en al dente, ósoðið. Í desert var reynd eplabaka með ís sem var köld og slöpp; tiramisu sem var rjómakennt og risastór með ógeðslega útlítandi sósu til hliðar og loks kom sæmileg súkkulaðihentukaka sem hafði verið örbylgjuhitið. 

Niðurstaðan: haldið ykkur heima og panta frekar dominos heldur en þetta.

The Fourth Estate, DC

Er ad springa, var ad koma tadan, fra fjorda valdinu. Stadurinn er a efstu haed National Press Building sem m.a. hysir margan frettamanninn, skrifstofur felagasamtaka teirra og svo leyniklubb teirra sem og memebers only veitingastad teirra, frettamanna. I gegnum einhver sambond eda kliku, eda slakari reglur i seinni tid; attum vid pantad bord i hadeiginu - vid verandi yfirdomarinn, adstodarmenn hans og eg.

Stadurinn er skemmtilegur, ekki bara vegna tess ad erfitt er ad finna hann og fatt um manninn, heldur vegna andrumslofts sem tarna rikir, vinalegs starfsfolks og fyrsta flokks luxus i bordbunadi.

Maturinn var godur, mikill og godur. At tunfisksteik i adalrett og er enn ad smjatta a eftirbragdinu. Espresso'inn var hinsvegar ekkert serstakru sem tekinn var eftir matinn, geta vel baett kaffirgerd sina. Annad vel tess virdi.

Sushi Train & Tapas, DC

Datt inn á sushi lest sælla minninga frá skóladögum í Japan - ekki beinlínis það sama, aðeins mikið dýrara og verra. Sakna Japan. 

Staður þessi var sorglegur, litir vondir, tónlist ósmekkleg, hugmyndin bakvið sambland of sushi stað og tapas stað er undarleg og átti enga von á að ganga upp þarna, bara sushi á lestinni og menn þurftu annað innar á bakvið, inn af klósettunum, til að finna önnur sæti til að panta af seðli tapas, og þjónusta hræðileg þótt starfsmenn margir og kúnnar fáir. Gordon, vinur minn, Ramsey gæti ekki einu sinni bjargað þessum hörmungum - aldrei aftur þangað.

Old Ebbit Grill

Fyrsta daginn i DC baud domarinn sem eg er ad vinna hja mer ut ad borda. Forum i hadeiginu a stad rett vid skrifstofuna asamt hans "legal clerks". Old Ebbit Grill er stadur tar sem forsetar Bandarikjanna hafa snaett sidan George Washington var vid stjornarvolinn, var mer sagt. Mjog vinseall stadur gegnt fjarmalaradinu sem er eins og kunnugir vita, vid hlid hvita hussins.

Maturinn totti mer ekkert spes, lendi i krabbaboku med saetkartoflum og sosu, saemilegt en ekki mikid meira an tad. Ennta ekki buinn ad smakka neitt storfenglegt i DC, margt allt i lagi, ekkert vont en ekkert storkostlegt heldur.

Heima í Billyburg

Þakkargjörðardagurinn var haldinn hátíðlegur þann 22. nóvember síðastliðinn. Undirritaður eldaði kalkún með öllu fyrir fimm. Hrikalega gott þótt ég segi sjálfur frá. Nammi namm.

STK Steakhouse

Það kemur alltaf betur í ljós hvað Lugerinn er mikill afbrags- og yfirburðarstaður eftir því sem fleiri steikhús borgarinnar eru prufuð. Kíkti með góðum hóp á STK í kjötpökkunarhverfinu síðastliðið laugardagskvöld. Steikhúsið er meira skemmtistaður og minnir stemmingin þar alveg rosalega á Astró á sínum tíma - þegar það var og hét kjötmarkaðurinn. STK hinsvegar selur aðeins verulega miðlungs steikur á vænu verði. Eina sem stóð uppúr sem spes voru parmasantrufflufrönskurnar, nokkuð nettar en réttlæta ekki steikar endurkomu.

Les Halles

Enn einn stjörnukokkurinn fallinn. Maður er alltaf að sjá þetta lið á imbanum að rífa kjaft og rakka aðra niður en eru svo margir hverjir ekkert að reka neina sérstaka veitingastaði! Hvað er ég að tala um? Sjónvarpskokka eins og Bobby Flay, Morimoto og Anthony Bourdain. Reka allir veitingastaði sem mér hefur fundist vera aðeins og mikið um talað og ekkil eins mikið til komið, svona matarlega séð. Svo eru auðvitað aðrir stjörnu kokkar sem standa meira og betur undir nafni eins og Gordon Ramsey og Mario Battali, ekki að tala um þá kalla hér.

Anthony Bourdain rekur Les Halles.

Les Halles er franskt bistro að eigin sögn. Minnir töluvert á kaffibrennsluna síðan í denn mixaða saman með slettu af Hótel Borg á sama tíma en er hvorugt, svona útlitslega séð. Fór þangað í brunch, eitthvað sem þeir þykjast vera frægir fyrir, endaði voðalega miðlungs. Gott osta og skinku crepes en croissont þurrt og ekkert spes, nýkreistur appelsínusafinn eins og úr fernu, espresso bara la la, jamm jamm - ekkert að skara fram úr. Staðurinn gæti hinsvegar sómað sér sem besti bar, ætli það sé ekki þar sem hann skarar fram út, allir vita jú hvað eigandinn er drykkfelldur.

Peter Luger

Búinn að fara þrisvar eða fjórum sinnum þangað undanfarið. Á pantað borð þar aftur í þessum mánuði. Það hlítur að vera eitthvað við staðinn annað en "hype" sem dregur mig aftur og aftur þangað.

Dýrlegar nautasteikur eldaðar á undursamlegan máta svo kjötið bráðnar í munni með einföldu meðlæti. Allamalla ég gæti farið vikulega þangað.

Blue Water Grill, aftur

Var boðið þangað núna. Þessu sinni betra borð, betri þjónusta, minni hávaði. Forréttir fínir, vín ágætt, grilluð túnfisksteik í aðal bara allt í lagi (það er hægt að gera svo miklu betra) en ísinn og kaffið á eftir var fínt. Best var að vinnuveitandinn borgaði.

Mortons, steakhouse

Fara nokkrum orðum um Mortons. Mortons er steikhúskeðja, komið þangað og borðið nokkrum sinnum. Skýrist allt af því að fyrst þegar ég fór var það í boði góðra manna og allt það besta og dýrasta valið í mat og drykk. Þetta setti tóninn og farið nokkrum sinnum síðan en aldrei verið jafn ánægður. Á milli hef ég einnig farið og borðað steik á svo mörgum öðrum stöðum í borginni að Mortons hefur fallið í skuggann. Mortons er ágætur, var þar á sunnudagaskvöld enn einu sinni, en ekki meira en það. Ekki það sem þýski vinur minn myndi kalla nægjanlega "priceworthy" i.e. færð jafn góða eða betri steik annarsstaðar fyrir minna verð. Eða miklu betri fyrir sama (sbr. Peter Luger). Er því hættur að fara á Mortons nema aðeins til að hitta fólk sem ekki fæst til að fara annað.

Sunnudagurinn var t.d. of mikið steikt steik á þurru brauði með lítilli bragðlausri bernaise sósu. Ekki nógu gott. Alls ekki nógu gott.